GOŚCIE ON-LINE

Ranking Stron Poarniczych - oddaj swj gos!


 

Artykuł wieloletniego Proboszcza Parafii Nabróż (1994 - 2008) o Sanktuarium w Nabrożu -  opublikowany w niżej przedstawionych pismach Kulturalnych

 

              

 

 

Ks. Kan. mgr lic. Waldemar Malinowski

 

                                   Sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej w Nabrożu

 

            Na ziemi lubelskiej w obrębie gminy Łaszczów znajduje się miejscowość i zarazem parafia  Nabróż, natomiast w administracji kościelnej obecnie wchodzi w skład diecezji zamojsko – lubaczowskiej, dekanat  łaszczowski.  Nabróż – w świątyni parafialnej posiada czczony od wieków łaskami słynący wizerunek Matki Bożej Szkaplerznej, który został uroczyście koronowany złotymi koronami dnia 13 lipca 2002 roku. Przez ten fakt parafia stała się jednym z sanktuariów maryjnych na naszym terenie, a miejscowość pozyskała szczególne miejsce na mapie szlaków podróży i wyjątkowych zakątków zamojszczyzny.

            1. Historyczny rys parafii Nabróż.

            Pierwszą wzmiankę o Nabrożu i okolicznych miejscowościach podaje kronikarz Jan Długosz w swym dziele „Historia Polski” /Tom XIII/. Długosz wspomina, że Jan Sumnik, /Sumik, Sząpnik / dziedzic Nabroża i Miętkiego, jako gończy królewski uczestniczył w bitwie pod Grunwaldem. Po zwycięstwie nad Krzyżakami powraca do swoich dóbr ziemskich i wspólnie z żoną Agnieszką dnia 15 listopada 1411 roku uposażają pierwszą świątynię łacińską w Nabrożu, którą zatwierdził biskup włodzimierski Grzegorz. Nowa parafia otrzymała wezwanie NMP, św. Jana Ap., Mikołaja, Małgorzaty, Katarzyny, Barbary, Doroty i Wszystkich Świętych i należała do diecezji chełmskiej. Świątynia i dzwonnica były wykonane z drzewa dębowego. Uposażenie parafii jak na owe czasy było hojne, zaś pierwszym proboszczem był pleban Jan, który już w 1424 r. bierze udział w zjeździe duchowieństwa w Grabowcu. Kolejni właściciele Nabroża dość często się zmieniali, nie mniej jednak wraz z innymi rodami dóbr ziemskich zamieszkałych na terenie parafii dbali o jej uposażenie. Do znanych rodów, którzy tu żyli i przebywali na terenie nabroskiej parafii należały rodziny /dla przykładu/:  Żochowskich, Snopkowskich, Łaszczów, Potockich, Drohojewskich, Horodyskich, Rakowskich, Rulikowskich, Świeżawskich, Kiełczewskich i inni. Pierwsza świątynia trwała dość długo, lecz uległa zniszczeniu, po niej były dwie kolejne drewniane /1596  i 1656/, które także podzieliły los zniszczenia. W II połowie XVII wieku murowany kościół stawia Samuel Łaszcz, o czym świadczy wmurowana tablica pamiątkowa fundatora kościoła z 1684 roku. Nowy murowany kościół parafialny otrzymuje wezwanie Wniebowzięcia NMP i sześć lat później zostaje konsekrowany  przez biskupa chełmskiego Stanisława Święcickiego. W 1827 roku pożar niszczy kościół i niemal cały dorobek wielu lat pracy. Świątynia zostaje w dużej mierze odnowiona, częściowo wyposażona i oddana do użytku wiernych. Na początku XX wieku kościół został podwyższony i przedłużony /1900-1905/. Pełnego projektu przebudowy kościoła nie wykonano, bowiem zaborcze władze carskie nie wyraziły zgodę, gdyż łaciński kościół przytłumiłby stojącą obok niewielką cerkiew.  W skład parafii na przestrzeni jej dziejów wchodziły wioski: Nabróż i Kol., Kryszyn, Łykoszyn, Dutrów, Kmiczyn, Dobużek, Lipowiec, Tuczapy, Mołożów i Kol., Miętkie, Mircze, Stara Wieś, Wiszniów, Wereszyn, Radostów. Na początku XX wieku z tej parafii odłączono część wiosek i utworzono dwie nowe parafie: Mircze i Wiszniów. Po zniszczeniach II wojny światowej, gdy odbudowywano domostwa, pojęto także odbudowę zniszczonego kościoła i naprawy stosunków ogólnoludzkich. Ogromną rolę wypełnił ks. Wacław Cieślicki, który podjął naprawę zniszczonego kościoła, organizacji pracy duszpasterskiej i doprowadził do sprowadzenia obrazu M.B. Szkaplerznej z Tyszowiec do Nabroża w 1948 r. z udziałem biskupa lubelskiego Stefana Wyszyńskiego. Kolejni administratorzy parafii uzupełniali wyposażenie świątyni, dokonywali dalszych prac remontowych i konserwatorskich. W latach 1995 – 2001 przez dobrą wolę wiernych  przeprowadzono dalsze prace konserwatorskie wewnątrz kościoła, a także wiele innych prac wokół kościoła. Inspiratorem tych działań był proboszcz ks. Waldemar Malinowski, który także przygotował i zebrał dokumentację celem stwierdzenia o znaczącym kulcie wizerunku MB i nadania aktu koronacji obrazu Matki Bożej Nabroskiej.

            Teren parafii był miejscem i świadkiem różnych wydarzeń historycznych, np. przemarszu wojsk Bogdana Chmielnickiego przez Nabróż na Zamość /1648/; Konfederacji Tyszowieckiej /1655/; bitew powstania styczniowego i mordu rannych powstańców we dworze w Mołożowie /1863/ - świadczy o tym postawiony pomnik ku ich pamięci; przebywania na kwaterze płka Juliusza Rómella na plebani w Nabrożu i modlitwy przed Matką Bożą o zwycięstwo w kościele nabroskim w przed dzień bitwy pod Komarowem /1920/; bratobójczych walk z okresu II wojny światowej – m.in. mordu proboszcza par. Nabróż ks. Władysława Jacniackiego /1943/; podpalenia kościoła w Nabrożu /1944/. Nie zabrakło także innych wydarzeń w powojennej rzeczywistości. Mało znanym jest wydarzenie obecności Fryderyka Chopina w kościele nabroskim na przypadkowym pogrzebie młodej osoby /zagrał wówczas marsz żałobny, który został później przez niego skomponowany/ - kompozytor przebywał gościnnie u przyjaciół w Poturzynie; obecności św. Maksymiliana Kolbe we dworze rodziny Świeżawskich w Łykoszynie i na modlitwie w nabroskiej świątyni – wracał ze Lwowa do Niepokalanowa.

Pisząc o parafii nie wolno pominąć kwestii miejsca pochówku. Dawniej praktykowano grzebanie zmarłych przy świątyni, późniejsze lata wyodrębniły osobne miejsca i tak też było w nabroskiej parafii. Około 100 m. od kościoła został usytuowany cmentarz grzebalny, który sięga początków XIX wieku. Znajdują się tu groby katolików i nieliczne groby prawosławnych. Zaniedbane, lecz mówiące o przeszłości tej ziemi pomniki i kaplice właścicieli majątków ziemskich oraz groby innych ludzi świadczą o bogactwie ducha i ofiarności tu żyjących, np. Władysław Drohojewski /dziedzic Nabroża/, Seweryn Kiełczewski /dziedzic Dobużka/, Maciej Hytner i Tomasz Grabik  /mieszkańcy Nabroża/ - to uczestnicy powstania styczniowego; Gustaw Wiercieński /dziedzic Radostowa/ – dobroczyńca ubogich i sierot w Lublinie, darczyńca wielu woluminów książek i starodruków dla obecnej Publicznej Biblioteki im. Łopacińskiego w Lublinie.

Ważnym elementem życia każdej społeczności jest światopogląd ludzi, praca, działające organizacje społeczne i szkoły. Styl życia, poglądy, zwyczaje i wierzenia tutejszej ludności nie odbiegają od norm ogólnie przyjętych na tym terenie. Ludność tej parafii i okolic zajmuje się głównie uprawą roli. W Nabrożu istniała szkoła rosyjska /1884/, natomiast polską szkołę utworzono w 1916 r. Pierwszym edukatorem był kościelny Szatkowski /potrafił pisać i czytać/, on uczył dzieci czytania i pisania. Właściwą bazę edukacyjną przeprowadził nauczyciel Leon Robak /trudno ustalić skąd przybył/. Z jego inicjatywy w 1926 r. powstała w Nabrożu Straż Ogniowa. W innych wioskach w zbliżonym czasie  również powstawały ośrodki szkolne i ogniska pożarnicze, co trudno przytoczyć inicjatorów i osoby zaangażowane.  Na dzień dzisiejszy – gdy chodzi o szkoły –  w Nabrożu funkcjonuje Zespół Szkół Podstawowo – Gimnazjalnych im. ks. kard. Stefana Wyszyńskiego oraz OSP Nabróż; zaś na terenie  parafii działa: OSP w Starej Wsi, Mołożowie i  Dobużku.      

            W strukturze parafii znajduje się kościół filialny w Starej Wsi /gm. Mircze/. Jest to pozostałość po dawnej świątyni unickiej, która po zniszczeniach II wojny światowej została wykorzystana do wybudowania świątyni rzymskokatolickiej dla mieszkańców Starej Wsi. Tak trudnego dzieła podjął się ks. Eugeniusz Kościółko, proboszcz nabroski. Świątynia została oddana do użytku wiernych w sierpniu 1975 roku przy obecności tysięcy ludzi i świadka męczeństwa o. Maksymiliana Kolbe – pana Gajowniczka, człowieka za którego o. Kolbe oddał życie.     

            Na terenie rzymskokatolickiej parafii Nabróż istniały świątynie i cmentarze prawosławne: Nabróż, Kmiczyn, Łykoszyn, Stara Wieś, Dutrów, Wiszniów,  Mircze. Do dzisiejszego dnia przetrwały nieliczne ślady i znaki tych miejsc.            

            2. Cześć Matki Bożej Nabroskiej.  

            Obraz M.B. Szkaplerznej w Nabrożu jest obrazem typu Hodegetrii i datowany jest na koniec XVIII wieku. Autor obrazu jest nieznany. Pierwsza wzmianka o obrazie pochodzi z 1629 r., kiedy to Elżbieta z Łysakowa, żona dziedzica Kmiczyna Wacława z Zawoda Swatopełka, modląc się przed wizerunkiem  Matki Bożej doznała uzdrowienia z ciężkiej choroby. W podziękowaniu za łaskę zdrowia, mąż Elżbiety ustanowił fundusz na świece do kościoła. W dziesięć lat później, staraniem Aleksandra Myszkowskiego, starosty tyszowieckiego OO. Karmelici z Lublina zainstalowali przy ołtarzu M.B. w Nabrożu Bractwo Szkaplerza Św. Wizytacje biskupie szczegółowo podają liczne drogocenne wota i przedmioty zdobiące ołtarz Matki Bożej, sznury pereł, złote korony wysadzane rubinami a także srebrną sukienkę, złoconą i wysadzaną szlachetnymi kamieniami, tzw. „auszpurskiej roboty”. Wizytacja biskupia z 1727 zamieszcza określenie względem obrazu Matki Bożej jako „imago… Beate Virginis Mariae Scapularis dicitur esse gratiosa”. Wspomniane dary i wota świadczą o doznanych łaskach i żywym kulcie Matki Bożej Nabroskiej. Wśród współczesnych wot znajduje się medalion z wizerunkiem króla Władysława Jagiełły ofiarowany przez TRH, medalion ze św. Florianem złożony przez OSP Nabróż, medalion z symbolami maryjnymi przywieziony z Ziemi Świętej, różańce sznury z bursztynu, różne medale i odznaczenia. Wizerunek Madonny Nabroskiej cieszył się wielkim kultem i czcią przed wybuchem II wojny światowej, co potwierdzają świadkowie doznanych uzdrowień, łask i nawrócenia. Na święto M.B Szkaplerznej, dnia 16 lipca okoliczni wierni udawali się do Nabroża w grupach pielgrzymkowych i indywidualnie. Takie poświadczenie przedstawił m.in. prof. Wiktor Zin w piśmie do bpa Jana Śrutwy w sprawie koronacji tegoż obrazu, ks. prał. Roman Marszalec, proboszcz i dziekan z Krasnobrodu. Poparcie dla tej sprawy przekazał także abp Bolesław Pylak z Lublina, bp Jan Mazur z Siedlec i wiele innych osób i instytucji. Masowe mordy, bratobójcze walki, podpalenie kościoła nabroskiego pod koniec II wojny światowej zapisały się tragicznie i znacząco. Dnia 25 maja 1944 r. celem odwetu ze strony ludności ukraińskiej podpalono kościół w Nabrożu. Z tego wielkiego zniszczenia ocalał nietknięty siłą ognia cudowny obraz Matki Bożej wraz z ołtarzem. Po dzień dzisiejszy jest to uznawane za niezwykłe zjawisko, przyjmuje się jako cudowne, boskie zrządzenie dla ludzi tej ziemi. Ołtarz z obrazem M.B. został przewieziony do kościoła w Tyszowcach. Tu przy swej Matce gromadzili się  nie tylko rozproszeni po okolicy wierni nabroskiej parafii. Po czterech latach, dnia 16 lipca 1948 roku z udziałem bpa Stefana Wyszyńskiego pieszo przeprowadzono Obraz Nabroskiej Pani z Tyszowiec do miejsca Jej przebywania. Obraz umieszczono w głównym ołtarzu, a oddawana cześć była jeszcze bardziej dynamiczna i okazała. Wówczas powstała pieśń na cześć Nabroskiej Pani:

   „Witaj Nabroska, Matko jedyna,

     Uproś nam łaskę, u swego Syna,     

     Uproś nam, uproś Niepokalana

     Uproś Maryjo, Matko kochana”.

O doznanych łaskach i uzdrowieniach za wstawiennictwem Nabroskiej Pani świadczą zeznania ludzi, np. uzdrowione dziecko od szkarlatyny, inne: uratowany wzrok dziecka; szczęśliwie przebyta operacja oczu; pomyślny poród i powrót do zdrowia chorej matki. Składane modlitwy, prośby i  podziękowania stale mówią o łasce Bożej doświadczanej poprzez ten, Matki Bożej wizerunek.

Trudności lat powojennych oraz konserwacji kościoła oddaliły czas na dokonanie koronacji łaskami słynącego Obrazu. W 1994 roku bp zamojsko-lubaczowski Jan Śrutwa w protokole wizytacyjnym napisał m.in.: „Motywem naczelnym, który powinien rzutować pozytywnie na wszystkie dziedziny działalności kościelnej, winien być rozwój kultu maryjnego wokół cudownego Obrazu Matki Boskiej Nabroskiej…Kult Matki Bożej trzeba odnowić i pokazać światu”. W odnowieniu i rozwijaniu kultu M.B. z Nabroża przyczyniły się różne wydarzenia, jak: peregrynacja Figury M.B. Fatimskiej /Nabróż – 23.I.1996/, Jubileusz 50. lecia powrotu M.B. z Tyszowiec do Nabroża /15-16.VII.1998/, Jubileuszowy Rok 2000 /kościół jubileuszowy/, misje karmelitańskie /2000/, Rok kard. Stefana Wyszyńskiego /2001/. Oprócz tych wielkich wydarzeń, rozwojowi kultu maryjnego przysporzyło wprowadzenie nowenny do M.B. Nabroskiej, dwu odpustów – wyjaśnienie /24 maja: Matki Bożej Wspomożenia Wiernych – rocznica Bożej tajemnicy cudownego ocalenia Obrazu MB z II wojny światowej; 15 września: Matki Bożej Bolesnej – po pierwsze: pamięć i zadumanie nad cierpieniem i śmiercią pomordowanych mieszkańców parafii i okolic; po drugie: to dar dziękczynienia za płody ziemi/, zainstalowane odsłanianie obrazu, kalwaria, liczne artykuły o życiu parafii, pielgrzymki dzieci I komunijnych i klas VIII z okolicznych parafii i szereg innych działań duszpasterskich. Te i inne wydarzenia oraz  zebrana dokumentacja z poparciem różnych środowisk /kościelnych i świeckich/ oraz różnych osób dały podstawę, że Rządca Diecezji Zamojsko – Lubaczowskiej Ks. Bp Jan Śrutwa, po konsultacji z osobami odpowiedzialnymi za życie religijne i kult maryjny w Kościele, dnia 16 czerwca 2002 r. wydał dekret o Koronacji na prawie diecezjalnym Obrazu Matki Bożej Szkaplerznej w Nabrożu. Wotum wdzięczności za opiekę Bożą przez Maryję w tym wizerunku parafianie i czciciele M.B. Nabroskiej złożyli w darze nowe złote korony ze szlachetnymi kamieniami: 1. tarcza koron Matki Bożej i Dzieciątka Jezus powstała z ofiar wiernych, tzn.: z obrączek małżeńskich, łańcuszków, kolczyków z wyrobu złotniczego, itp./;  2. szlachetne kamienie do ozdoby koron /perły morskie, rubiny, szmaragdy i inne półszlachetne kamienie/  zostały ofiarowane przez Łucję i Witolda Kucharzewskich z Australii. Prężność i ofiarność tej Rodziny wielce dopomogła w działaniu na rzecz koronacji obrazu MB Nabroskiej. Korony ze złożonego złota wraz z ofiarowanymi kamieniami /szlachetne i półszlachetne/ zostały wykonane w Krakowie. Haftowaną, złoconą suknię dla MB z motywem kwiatowym wg pierwotnego wzoru na koronację ofiarowali parafianie – została ona wykonana w Łomży. Przed koronacją obraz MB został poddany zabiegom i uzupełnieniom konserwatorskim w 2001  r., którą przeprowadziła  Anna Tkaczyk z Sitańca /prace konserwatorskie odbyły się zgodą WUOZ w Zamościu/. Praca konserwatorska została w całości sfinansowana przez  Urząd Marszałkowski w Lublinie.

Uroczystość koronacji miała miejsce dnia 13 lipca 2002 roku w Nabrożu z udziałem biskupów z: Zamościa, Lublina, Przemyśla, Rzeszowa, Siedlec. Nałożenia koron dokonał abp Bolesław Pylak z Lublina, bp Jan Mazur z Siedlec i bp Jan Śrutwa z Zamościa. Na koronację przybyli licznie kapłani i rzesze wiernych z różnych stron Polski. Z racji koronacji tak zacnego Wizerunku Matki Bożej Nabroskiej napłynęły różne pisma, m.in.: z Watykanu, od Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, które w imieniu Ojca Świętego Jana Pawła II podpisał Prefekt w/w Kongregacji Kard. Jerzy Artur Medina Estevez. Przesłanie i błogosławieństwo na tę uroczystość przesłał także Prymas Polski – Kard. Józef Glemp i  Metropolita Przemyski – Abp Józef Michalik. Na to wielkie i historyczne wydarzenie parafia  wydała okolicznościowy medal, plakietki, pocztówki, plakat, obrazki oraz pozycje książkowe; natomiast Poczta Polska wyemitowała okolicznościowy stempel.

Należy życzyć, by w niedalekiej przyszłości, może na zbliżające się 600 lecie parafii i 10 rocznicę koronacji, pozyskać papieski dokument nadania aktu koronacji, który uczyni to maryjne miejsce bardziej znanym i widocznym na mapie sanktuariów w Polsce.   

            Zarys dziejów parafii nabroskiej jako sanktuarium maryjnego nie wyczerpuje do końca wszystkich tematów i zagadnień. Kult Matki Bożej trwa i być może pojawią się nowe formy jej rozwijania. Istotnym zdaje się być wiara ludzi i duchowa potrzeba miejsca, gdzie człowiek możne nabrać sił, zagubiony, odnaleźć swoje miejsce w życiu, gdzie cisza i modlitewna atmosfera przywraca wewnętrzny pokój ducha. To można doświadczyć i przeżyć w każdym sanktuarium, a z pewnością, gdy udamy się na urokliwe zakątki łaszczowskiej ziemi i zajrzymy do nabroskiego kościoła by spotkać się z uśmiechem i dobrocią Nabroskiej Madonny. Zakończeniem tej prezentacji niech będzie pieśń ułożona z okazji koronacji Obrazu /słowa i melodię ułożył Bogusław Zapalski z Tomaszowa Lubelskiego/:

                        Matko Szkaplerzna z Nabroża

                        Dobra i piękna jak zorza

                        Jesteś Królową tej ziemi

                        Bądź z nami, tego pragniemy.

 

                        Wiary tu naszej bronimy

                        Szkaplerz na sobie nosimy

                        Przed Synem Twoim klękamy

                        I Ciebie za Matkę mamy.

 

                        Korona lśni na Twej głowie

                        To naszych serc jest odpowiedź

                        Na wieki Boga lilija

                        Wszyscy śpiewają, Maryja.

           

 Wykaz skrótów:

APN    –  Archiwum Parafii Nabróż

BTRH  –  Biuletyn Towarzystwa Regionalnego Hrubieszowskiego

GZU    –  Głos Ziemi Urzędowskiej

KPMK –  Kwartalnik Komitetu Pomocy Polskim Misjom w Kanadzie

KT       –  Kronika Tygodnia

MK      –  Magazyn Kresowy (Tygodnik Polski Wschodniej)

TNZ     –  Tygodnik Niedziela. Edycja Zamojsko-Lubaczowska

TZ        –  Tygodnik Zamojski

ZID      –  Zamojski Informator Diecezjalny

ZKK    –  Zamojski Kwartalnik Kulturalny

 

Bibliografia.

I. Źródła:       

 

Kronika Parafii Nabróż. w: APN

Księga Wizytacji Dziekańskich. w: APN

Księga Wizytacji Biskupich. w: APN

Kronika Wsi Nabróż /ksero-kopia w posiadaniu autora/

Relacje ustne parafian i autopsja autora

 

II. Opracowania:

Horbaczewski Robert. Ziemia z ognia i miecza. w: MK Nr 13/1996

Jabłoński Andrzej. Sanktuaria maryjne diec. lubelskiej. Lublin 1966 /maszynopis/

Kawałko Danuta. Cmentarze województwa zamojskiego. Zamość 1994

Kazimierczuk Zdzisław, Niedźwiedź Józef. Obszar G-6. Małe Ojczyzny w Unii Europejskiej.              Przewodnik. Łaszczów-Zamość 2008

Kondraciuk Piotr. Ekspertyza ikonograficzno – technologiczna i zarys dziejów obrazu kultowego Matki Bożej Szkaplerznej z kościoła p.w. Wniebowzięcia NMP w Nabrożu. w: ZID Nr 3/2002

Królikowski Bohdan. Ułańskie lato. Lublin 1999

Malinowski Waldemar. Sanktuarium w Nabrożu. w: ZKK Nr 2/1996

– Obecność Urzędowa w parafii Nabróż (diec. Zamojsko -Lubaczowska) w: GZU 1999

– Miniony czas. Ludowe zwyczaje, obrzędy i wierzenia regionu hrubieszowskiego.

   Hrubieszów 2000         

– Pani z Nabroża. w: KPMK „Z POMOCĄ” Nr 2/2000

– Biskupa Wyszyńskiego dar. w: TNZ Nr 30/2001

– Przed Matką Bożą. w: TZN Nr 37/2001

– Antologia o Matce Bożej z Nabroża. Nabróż 2002

– Nabróż. Kościół parafialny i jego otoczenie. Nabróż 2002

– Nowenna do Matki Bożej Szkaplerznej /Nabroskiej/. Nabróż 2002  

– Gustaw Wiercieński (1835-1912). w: BTRH Nr 38/2002 (1-2)

Niedźwiedź Józef. Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego. Zamość 2003

Nowak Bogdan. Matka Szkaplerzna. w: TZ Nr 29/2002

Stawecki Marian Adam. Nabroska Pani w koronie. w: KT Nr 28/2002

Szatkowski Stanisław. Erekcja parafii rzymsko-katolickiej w Nabrożu w XV wieku. Studium historyczno-prawne. Lublin 1998 (KUL, praca magisterska)

Śrutwa Jan. Do Syna swego nas prowadź. List pasterski Biskupa Zamojsko – Lubaczowskiego na I niedzielę lipca 2002. w: ZID Nr 3/2002

Świeżawski Aleksander. Erekcja parafii w Nabrożu i jej losy w XV wieku. w: Nasza Przeszłość. Kraków 1985

Zaleski Wincenty. Sanktuaria Polskie. Warszawa 1988

 

PUBLIKACJE KS.KAN. MGR LIC. WALDEMARA MALINOWSKIEGO


I. Tygodnik Niedziela - edycja zamojsko-lubaczowska
1. Uroczystości w Nabrożu. Nr 17/1999
2. Doroczne uroczystości Maryjne w sanktuarium w Nabrożu. Nr 29/1999
3. I Tomaszowskie Dożynki Powiatowe. Nr 40/1999
4. Święto Matki Bożej w sanktuarium nabroskim. Nr 41/1999
5. Miniony czas. Nr 9/2000
6. Miniony czas. Nr 10/2000
7. Wielkopostne zwyczaje. Nr 14/2000
8. Zwyczaje związane z Wielkim Tygodniem i Świętami Wielkanocnymi. Nr 17/2000
9. Dar dla Maryi. Nr 18/2000
10. Kompanie, odpusty, jarmarki. Nr 18/2000
11. Najlepiej u Bożej Matki. Nr 30/2000
12. Ćwierć wieku trwania 1975-2000. Nr 49/2000
13. Jubileuszowy rok łaski w Nabrożu. Nr 52-53/2000
14. Staszicowski opłatek. Nr 6/2001
15. Przypomnijmy sobie obietnice. Nr 7/2001
16. Jezusowi i Maryi życie poświęcam. Nr 8/2001
17. Sylwetki. Gustaw Wiercieński /VIII. 2001/
18. Biskupa Wyszyńskiego dar... Nr 30/2001
19. Przed Matką Bożą. Nr 37/2001
20. Pod Twój płaszcz się garniemy /VII.2002/
21. Srebrny jubileusz kapłaństwa (1983-2008). Nr 14/2008


II. Gość Niedzielny:
Sanktuarium MB Nabroskiej. Uśmiech Maryi. Nr 29/2000


III. Biuletyn Towarzystwa Regionalnego Hrubieszowskiego
1. Gustaw Wiercieński (1835-1912). Nr 38/2002 (1-2)
2. 100. rocznica urodzin Mariana Barusia. Nauczycielskie wzorce. Nr 38/2002 (3—4)
3. Edward Chrzanowski - moroczyński rzecznik starodruków, pism i książek Księstwa Polskiego
w powiecie hrubieszowskim. Nr 39/2003 (3-4) Seminarium naukowe poświęcone E. Chrzanowskiemu - patriocie i bibliofilowi w 160. rocznicę urodzin
4. Kultura i tradycja „małych ojczyzn" nadzieją dla Polski. Zagadnienie problematyczne. Nr 40/2004 (3-4)
5. Hrubieszowska pamięć i dziękczynienie dla ks. Stanisława Staszica. Nr 41/2005 (1-2) Sesja
Staszicowska z okazji 250. rocznicy urodzin ks. Stanisława Staszica
6. Otworzyć się na patrona TRH. Nr 41/2005 (3-4) XXI Zjazd TRH i 45-lecie działalności Towarzystwa
7. Wincenty Piątak. Regionalista i odnowiciel myśli ks. Stanisława Staszica. Sesja poświęcona
regionaliście Wincentemu Piątakowi z okazji 10. rocznicy śmierci.
8. Hrubieszowski dar modlitwy i pamięci. 160. rocznica urodzin Bolesława Prusa. Nr 43/2007 (1—4) Sesja
naukowa poświęcona 160. rocznicy urodzin Bolesława Prusa.
9. Wspomnienie 145. rocznicy bitwy i mordu powstańców pod Molożowem z czasu narodowego
powstania styczniowego w 1863 roku. Nr 44/2008 (1-2)
 

IV. Zamojski Kwartalnik Kulturalny
Sanktuarium w Nabrożu. Nr 2/1996 Matka Boża z Nabroża. Nr 4/2008
 

V. Głos Ziemi Urzędowskiej - 1999
Obecność Urzędowa w parafii Nabróż (diec. Zamojsko-Lubaczowska)


VI. Zamojska Gazeta Rolnicza „Kto dziękuje, dwa razy prosi". Nr. 9/2000


VII. Zagraniczne
1. Pani z Nabroża. Kwartalnik Komitetu Pomocy Polskim Misjom w Kanadzie „Z POMOCĄ". Nr 2/2000
2. Tradycja i kultura „małych ojczyzn" nadzieją dla Polski w Europie. Miesięcznik dla Polonii.
„TĘCZA". Paryż /2004/


VIII. Wydawnictwa samoistne
1. Sanktuarium Maryjne w Nabrożu. Diecezja Zamojsko-Lubaczowska. 1998 (folder)
2. Miniony czas. Ludowe obrzędy, zwyczaje i wierzenia regionu hrubieszowskiego. Hrubieszów 2000
3. Nowenna do Matki Bożej Nabroskiej (Szkaplerznej). Nabróż 2002
4. Antologia o Matce Bożej z Nabroża. Nabróż 2002
5. Nabróż. Kościół Parafialny i jego otoczenie. Nabróż 2002
6. Święto Matki Bożej Nabroskiej 13 lipca 2002. Program Dnia Koronacyjnego
7. Koronacja Obrazu Matki Bożej w Nabrożu 13 lipca 2002. Materiały Duszpasterskie, /zebrał i przygotował ks. Waldemar Malinowski/. Zamość 2002
 

 

© | Cardi